Jiu Jitsu:
Jiu Jitsu (uitspraak: djioe djitse) betekent "flexibele kunst", de kunst van flexibiliteit van geest (shin), lichaam (tai) en techniek (gi) ook wel de kunst van vrede en harmonie genaamd. Het is een zeer gevarieerde, voornamelijk ongewapende krijgskunst tegen al dan niet gewapende tegenstanders. Dus zeker geen spel en in feite ook geen sport. Flexibiliteit wordt algemeen gesymboliseerd door bamboe Jiu Jitsu technieken zijn de bouwstenen van een zelfverdediging. Beoefening vergroot uw weerbaarheid.en vormt zodoende een nuttige tijdsbesteding. Uiteraard zijn er nog vele andere doelen op mentaal en fysiek gebied zoals; zelfvertrouwen, respect, verdraagzaamheid, anticipatievermogen, de krijgskunst op zich, conditieverbetering of gewoon oefenen omdat het leuk is. Het is een soort geheim wapen, onzichtbaar, effectief en je hebt het altijd bij je.

Definitie: Jiu Jitsu is een oosterse universele martiale kunst, een Japanse wetenschap van offensief en defensie in een (mogelijke) confrontatie met een (of meerdere), al dan niet gewapende opponent(en).

De basistechnieken (bouwstenen) bestaan o.a. uit ontwijken, weren, standen, bevrijdingen, impulstechnieken, klemmen, verdraaiingen, verwurgingen, worpen, valbreken, katavormen, overnames, combinaties, kennis van vitale delen, filosofische principes, sparringsvormen, meditatie, tactieken en verdedigingsideeën.
Karakteriserend zijn de ’beste voorbeeldtechnieken’ (Goshin Jitsu no Kata) van zelfverdediging welke gedurende vele generaties zijn doorgegeven tot in deze tijd. Sparring (vrij gevecht), is gebonden aan enkele huisregels en dient als voorbereiding op een mogelijke confrontatie en om bepaalde opgedane vaardigheden en kennis te oefenen.

Historie kort samengevat:
Jiu Jitsu is in feite al zo'n 1200 jaar oud. De oudste voornamelijk ongewapende zelfverdediging heette Yawara of Wa Jitsu en is ontstaan in de 8e eeuw. De Sho Sho Ryu, in eerste instantie Kanse Ryu genaamd is met zijn 68 generaties de oudst bekende Jiu jitsu traditie (school) Pas in de Edo periode (1603-1867) werd de algemene term voor de bestaande voornamelijk ongewapende krijgskunsten Jiu jitsu genoemd met als bekendste school de Take Uchi Ryu. De overige belangrijkste traditionele Jiu jitsu scholen zijn de Sho Sho Ryu, Daito Ryu en de Yagyu Shingan Ryu. In de Meiji periode (1868-1912) ontstonden drie richtingen in het Jiu Jitsu: het esthetische Jiu Jitsu, het combatitieve Jiu jitsu en het Koryu Jiu Jitsu als onderdeel van de Bu Jitsu van de Koryu (de oude krijgskunsttradities). Bu Jitsu wordt ook wel Kobudo of Bugei genoemd.

Wij beoefenen het Bu Jitsu dat zeer zeker toepasbaar is in onze moderne tijd. Deze zijn namelijk ontwikkeld gedurende vele eeuwen, in en door de praktijk en zijn derhalve tijdloos.